المَنْشِم - [ نشم ] : دانهء بلسان ، عطرى كه بدشوارى سابيده مىشود . المَنْشُور - [ نشر ] : مفع ، آنچه از نامه و نوشته‌هاى شاهان و حكمرانان يا بزرگان دينى كه مهر نشده باشد . المِنْصال - [ نصل ] : مرادف ( المِنْصَل ) است . المَنْصِب - ج مَنَاصِب [ نصب ] : اصل و نژاد ، جاى بازگشت ، حسب و بزرگوارى ، مقام و منزلت ، كارى كه بر عهدهء كاركنان دولت قرار مىگيرد ؛ « مَنَاصبُ البلادِ » : اين تعبير در كشور لبنان به معناى حكمرانان و اعيان و اشراف كشور مىباشد . المِنْصَب - ج مناصب [ نصب ] : ابزارى آهنين كه در زير ديگ طبخ قرار دهند ، سه پايهء آهنى . المُنَصَّب - [ نصب ] : مفع . المَنْصَبَة - [ نصب ] : كوشش و تلاش . المُنَصَّبَة - [ نصب ] : مؤنث ( المُنصَّب ) است ؛ « اسْنانٌ مُنَصَّبَةٌ » : دندانهاى يكنواخت و زيبا . المَنَصَّة - [ نصّ ] : حجلهء عروس . المِنَصَّة - ج مِنَاصّ [ نصّ ] : صندلى ويژهء عروس كه بر آن نشيند ، جايگاههاى بلند كه بر آن نشينند يا بايستند ؛ « مِنَصَّة الخطابة » جاى سخنرانى و خطابه ، جامه‌هاى وصله شده و فرشهاى پا خورده ؛ « وُضِعَ فُلانٌ على المِنَصَّة » : بر سر زبانها افتاد و آبرويش ريخته شد . المِنْصَح - [ نصح ] : سوزن دوزندگى . المِنْصَحَة - [ نصح ] : مرادف ( المِنْصَح ) است . المُنْصَرِم - [ صرم ] : گذشته ؛ « العام المُنْصرم » : سال گذشته . المَنْصَع - [ نصع ] : واحد ( المَنَاصع ) است . المُنْصِف - [ نصف ] : فا ؛ « مُنْصِفُ الزّاويةِ » : در علم هندسه عبارت است از نصف مستقيمى كه از نوك زاويه خارج مىشود و آن را به دو زاويهء متساوى تقسيم مىكند . المَنْصَف - [ نصف ] : خدمتگزار ج مَنْصَفُون ، - من الطَّريق : نيمهء راه ؛ « مَنْصَفُ الشيءِ » : ميان هر چيزى . المَنْصِف - [ نصف ] من الطريق : نيمهء راه . المِنْصَف - ج مِنْصَفُون [ نصف ] : خدمتگزار . المُنَصَّف - [ نصف ] : مفع ، شرابى كه جوشيده و نيمى از آن بخار شده باشد . المَنْصَفَة - ج مَنَاصِف [ نصف ] : خدمتگزار زن . المِنْصَفَة - ج مَنَاصِف [ نصف ] : خدمتگزار زن . المُنْصُل - ج مَنَاصِل [ نصل ] : شمشير . المُنْصَل - ج مَنَاصِل [ نصل ] : مرادف ( المُنْصُل ) است . المِنْصَل - [ نصل ] : سنگ مستطيلى كه با آن چيزى كوبند . المَنْصُوب - [ نصب ] : اسم مفعول است ، كلمه اى كه بر سر آن عامل نصب آمده باشد . المَنْصُوبَة - [ نصب ] : مؤنث ( المنصوب ) است ، چاره . المَنْصُوص - [ نصّ ] : مفع ، - عليه : تعيين شده ، ظاهر و آشكار . المِنْضَاج - [ نضج ] : سيخ كباب . المُنْضَج - [ نضج ] مفع ، « أَمْرٌ مُنْضَجٌ » : كار محكم . المُنْضَحَة - [ نضح ] مرادف ( المِنْضَحَة ) است . المِنْضَحَة - [ نضح ] : آب پاش ، گلاب پاش ، عطر افشان . المِنْضَخَة - ج مَنَاضِخ [ نضخ ] : آب پاش كه در زبان متداول به آن ( المرشَّة ) يا ( الرَّشَّاشة ) گويند . المُنَضَّد - [ نضد ] : اسم مفعول است . المِنْضَدَة - [ نضد ] : ميز ، ميز تحرير ، ميز مطالعه . المُنْضَمّ - [ ضمّ ] على كذا : محتوى بر ، پيوست . المَنْضُود - [ نضد ] : مفع . المُنْطَاد - ج مَنَاطِيد و القياس مَطَاود [ طود ] : بالُن هوائى . المَنْطَاد - ج مَنَاطِيد و القياس مَطَاوِد [ طود ] : بلند ؛ « بناءٌ مِنْطاد » : ساختمان بلند و مرتفع . المَنْطِق - [ نطق ] : مص ، كلام و سخن . و گاهى در غير انسان نيز به كار مىرود ؛ « سَمِعْتُ مَنْطِقَ الطَّير » : منطق پرندگان را شنيدم ؛ « عِلْمُ المنطق » : دانش منطق و آن را نيز ( الميزان ) نامند كه ذهن را از انديشيدن خطا باز مىدارد . المِنْطَق - ج مَنَاطِق [ نطق ] : كمر بند ، پيش بند . المُنَطَّق - [ نطق ] : مفع ، كمر ، جاى كمربند . المِنْطَقَة - ج مَنَاطِق [ نطق ] : مرادف ( المِنْطَق ) است ، اقليم و ناحيه ، يك قسمت ادارى از كشور ؛ « مِنْطَقة الشمال » : نواحى شمالى ، يك قسمت محدودى از زمين ؛ « المنطقة الحارَّة » : منطقهء گرمسيرى ؛ « مِنْطَقة حربيَّة » : منطقهء جنگى ؛ « المِنْطَقَة الكُرَوِيَّة » : در علم هندسه جزئى از سطح كره است كه ميان دو خط مستوى و متوازى كره را قطع مىكنند ؛ « مِنْطَقَةُ الجوزاء » : در علم ستاره شناسى عبارت از سه ستاره است ، همچنين « مِنْطَقَةُ العَوَّاءِ » : نام ستارهء ديگرى است . المَنْطِقِيّ - [ نطق ] : دانشمند علم منطق . المَنْطُوق - [ نطق ] عند الأُصوليِّين : خلاف مفهوم است و مجرد مدلول لفظ است . المُنْطَوي - [ طوي ] على : مشتمل است بر ؛ « مُنْطَوٍ على نَفسه » : او به خود مشغول است . المِنْطِيق - [ نطق ] : بليغ و سخنور . المِنْظَار - ج مَنَاظِير [ نظر ] : آئينه ، دوربين . المَنْظَر - ج مَنَاظِر [ نظر ] : منظره اعم از خوب يا بد ؛ « المَنَاظِر » : برديف آن مراجعه شود . المَنْظَرَة - [ نظر ] : مص ، آنچه كه در موقع ديدن باعث خورسندى يا ناراحتى شود ، قسمتهاى بلند و مرتفع از زمين يا ساختمان ، چشم انداز و دور نما . گروهى كه به سوى چيزى نگاه كنند .